Roze in de krant

Ravissante Rozemieke is groot geworden en staat
vandaag in de weekendstripbijlage van
de GvA en HBvL ....................../

gepost door Lode Devroe @ zaterdag, oktober 29, 2005 1 reacties

theme from ooievarken

gepost door stedho @ vrijdag, oktober 28, 2005 4 reacties

hypnose

reeksje illustraties klaar voor een hypnotherapie-handboek, erg leuk want veel artistieke vrijheid

gepost door Randall.c @ vrijdag, oktober 28, 2005 8 reacties

Pulp Deluxe op de Boekenbeurs

Ja, normaal gezien is dit een item dat ieder jaar in de nieuwsbrief staat, maar gezien de eerstvolgende nieuwsbrief voor na de Boekenbeurs zal zijn, zit het hier maar eens voor een keertje. Met dank aan de kalender van Beedeefiel waar ik m'n info van gehaald heb. :)
Ook dit jaar zitten er dus een aantal Pulp Deluxe-tekenaars op de Boekenbeurs voor een signeersessie en in verspreide slagorde zijn dat de volgende :

woe 2 november
16u-18u : Stedho (Standaard Uitgeverij)

don 3 november
15u-17u : Mario Boon (Dupuis)

zat 5 november
15u-17u : Mario Boon (Dupuis)
15u-17u : Freek Van Haagen (Dupuis)

zon 6 november
14u-16u30 : Brecht Evens (Van Halewyck)

don 10 november
20u-22u : Steven Dupré (Dupuis)

vri 11 november
14u-17u : Brecht Evens (Van Halewyck)

Meer info over de Boekenbeurs vind je natuurlijk ook op hun website. Eventueel komen er hier wel nog aanpassingen.

gepost door studio mcpike @ dinsdag, oktober 25, 2005 3 reacties

Mijn eerste post

Eeen sfeertekening voor een stripje dat ik wellicht wil maken.
ik wilde hier ook iets slims/grappigs typen, maar daarvoor verwijs ik jullie door naar Ivan. (mijn nieuwe stripje op eigen scenario wordt dan ook praktisch tekstloos!)

gepost door Bonaventura @ zondag, oktober 23, 2005 30 reacties

zeefdrukker

ik ben op zoek naar een zeefdrukker in het gentse, het gaat over dit soort werk, poster op A3 formaat, alle tips zijn geweldig welkom

gepost door Randall.c @ zondag, oktober 23, 2005 6 reacties

boeken...

...als je ze maar niet van buiten moet leren, Mario ;-) ....

Another illustratie voor schoolboeken....µ

gepost door Lode Devroe @ zondag, oktober 23, 2005 0 reacties

Ik haat boekenwinkels!

tenminste, als ik ze moet tekenen. Ik moet er niet aan denken om op elke kaft ook nog eens de namen enzo te zetten. Impressionisme is dan een redmiddel!

gepost door mario @ vrijdag, oktober 21, 2005 2 reacties

Fictie mét prentje

...instead of drawing clichés

gepost door Steven Dupré @ dinsdag, oktober 18, 2005 5 reacties

Wrong Science

Illustratie voor een manifest over een recente hetse rond één van de meest foute wetenschappen sinds 1947:

http://www.ufowijzer.nl/tekstpagina/DebatterenMetSceptici.html

gepost door Lode Devroe @ zondag, oktober 16, 2005 1 reacties

Hoofdstuk 1zonder prentjes

(Wat hoogstwaarschijnlijk tevens het enige zal zijn)

Ik werd achtendertig jaar geleden geboren uit mijn moeder. Twee anderen waren mij die weg al voorgegaan, dus leverde dat geen noemenswaardig oponthoud op. Integendeel.
In de verloskamer waren naast mijn moeder, een vroedvrouw en een gynaecoloog verder niemand aanwezig. Die ochtend was de hoogzwangere vrouw nog druk doende geweest de vloer van de gang te schrobben. Gezeten op haar knieën, allicht niet weinig gehinderd door haar gezwollen buik, was zij in de weer op de natte tegelvloer. Haar man verpakte in de keuken zijn boterhammetjes in aluminiumfolie en maakte zich op om naar zijn werk te vertrekken. Waar haar gedachten naar uitgingen weet ik niet precies, maar vast staat dat ze werktuiglijk haar dweil over de tegels moet gewreven hebben, want op het moment dat haar vliezen braken merkte ze dat niet. Vruchtwater vermengde zich met het sop toen de weeën begonnen. Dat deed haar ogenblikkelijk terugkeren naar de werkelijkheid. Ze gilde door de gang naar haar echtgenoot dat het ogenblik was gekomen. Hij stak zijn hoofd de gang in, zich er voor behoedend de gladde vloer te betreden en vervolgens met een schuiver van jewelste een doodssmak te maken. Dat konden ze nu best missen. Maar van enige paniek was geen sprake. Ze hadden immers al twee geboorten achter de rug en wisten dus waaraan ze zich konden verwachten. In die jaren was ouderschapsverlof nog een nieuwigheid, en vaderschapsverlof onbestaand, dus overlegden mijn vader en moeder terwijl hij haar ondersteunde onderweg naar het toilet, het dichtstbijzijnde zitmeubel. Vanuit hun eerdere ervaringen hadden ze geleerd dat een bevalling niet noodzakelijk in een beperkt tijdsbestek afgehandeld wordt. De oudste had er maar liefst zestien uren gevuld met hard labeur voor nodig om uiteindelijk met behulp van de forceps ter wereld te komen. De tweede bleek in vergelijking een snelle jongen, maar ook hij deed er nog vlotjes negen uur over. Mijn vader wist, eveneens uit ervaring, dat wanneer hij niet op zijn werk verscheen omdat hij zijn vrouw moest bijstaan bij de geboorte van een kind, hem dat een betaalde vakantiedag zou kosten. De vorige keer waren de weeën begonnen even na middernacht en bevond hij zich aan de zijde van zijn vrouw in de verloskamer terwijl hij verwacht werd aan zijn bureau te zitten. Het opnemen van zijn vaderlijke verantwoordelijkheden en de nalatigheid in de euforie zijn afwezigheid te melden zorgden er voor dat hij voor die dag geen loon uitbetaald kreeg. Anders was het echter wanneer hij zoals gewoonlijk naar zijn werk vertrok en deed alsof er geen vuiltje aan de lucht was, tot zijn vrouw hem met een telefoontje terug naar huis zou sommeren. De verplaatsing naar zijn werk kostte hem een kleine twintig minuten. Ze zou hem met een gerust hart nog een half uurtje aan zijn bureau kunnen laten zitten alvorens hem op te bellen met het heuglijke nieuws dat het zo ver was. Dan had hij nogmaals een twintigtal minuten nodig om huiswaarts te keren, en een kleine rekensom som leerde hem dat dat alles slechts een tijdsbestek van een uur en tien minuten zou vergen. Zelfs als hun derde kind nog minder tijd nodig had om het levenslicht te aanschouwen dan bij de vorige het geval was, dan nog bleef er genoeg tijd over om haar naar het ziekenhuis te brengen. De hijgende en puffende vrouw vond alles best, zolang hij haar maar van dat verdomd oncomfortabele toilet af hielp en haar op de fauteuil installeerde.
Vader stapte in zijn rode Peugeot 404 en vertrok. Ietwat nerveus vanwege de op handen zijnde gebeurtenis nam hij met licht trillende hand een sigaret uit het pakje in zijn borstzak. Overhellend naar links tastte hij in zijn rechterbroekzak naar zijn aansteker. Hij vond het ding niet meteen, wat hem nog nerveuzer maakte. Had hij het misschien in zijn haast op de keukentafel laten liggen? Terwijl hij in zijn andere broekzak woelde zag de chauffeur van de wagen achter hem hoe de Peugeot licht begon te slingeren en zag mijn vader niet meteen het Volkswagenbusje dat niet van plan was zijn voorrang van rechts op te geven. Slechts een ogenblik later kon hij er niet naast kijken, want het had zich bepaald onzacht tegen zijn koetswerk gevleid. De achteropkomende chauffeur slaagde er in erger te vermijden en bracht zijn wagen tot stilstand. De bestuurder van het busje was al uitgestapt en tikte boos op het raam van de Peugeot, dat mijn vader geschrokken, de sigaret verfomfaaid tussen zijn lippen bungelend, naar beneden draaide. Hij durfde de rood aangelopen man niet om een vuurtje vragen, hoewel hij daar op dat ogenblik het meest behoefte aan had. Dus stapte hij op zijn beurt ook uit en inspecteerden de beide mannen de blikschade aan hun voertuigen. Mijn vader kon niet anders dan ruiterlijk toegeven dat de fout geheel bij hem lag. Gelukkig viel de schade al bij al nog mee. Het busje had een bumper verloren en een gebarsten koplamp, de Peugeot een fikse deuk in het spatbord. Hij probeerde net de chauffeur van het busje te overtuigen de verzekeringen niet op de hoogte te brengen en de zaak onderling te regelen toen de getuige er zich mee kwam bemoeien. Hij beende op de beide mannen af, roepend dat hij alles had gezien, en wel zou getuigen wanneer de politie zou opdagen. Mijn vader legde hem uit dat er geen politie opgeroepen hoefde te worden, dat ze er zo ook wel uit zouden komen, toen de man de bestuurder van het busje vertelde dat hij de Peugeot over de weg zag slingeren even voor de botsing. Hij was er van overtuigd dat mijn vader stomdronken was. Dat veranderde de zaak. Mijn vader probeerde nog hen beiden van het tegendeel te overtuigen door in hun gezicht te ademen en hen zich er van te laten vergewissen dat die adem geen zweem van een doordringend alcoholluchtje bevatte, maar de getuige was al onderweg naar een nabijgelegen café om daar de hulpdiensten te verwittigen. De chauffeur van het busje dwong hem in dezelfde richting te lopen terwijl mijn vader hem naar waarheid trachtte uit te leggen dat hij niet kon blijven wachten op de politie. Hij moest dringend naar huis omdat zijn vrouw op het punt stond te bevallen. Even leek de man te twijfelen, tot hij vroeg waar hij dan wel woonde en bij het horen van het adres concludeerde dat die locatie zich net in de tegenovergestelde richting bevond van de richting die mijn vader uitreed tot het ogenblik waarop hun beider carrosserieën elkaar omhelsden. Hij greep mijn vader stevig bij zijn nekvel en zette er stevig de pas in naar het café.
Mijn moeder merkte hoe de weeën steeds sneller en heviger werden en belde naar mijn vaders bureau, waar ze een collega aan de lijn kreeg die haar meldde dat hij nog niet op zijn post was gearriveerd. Nu voelde ze hoe een lichte paniek zich van haar meester maakte. Hij vroeg de man haar echtgenoot bij zijn aankomst te vertellen dat zij het niet langer hield. Ze zou een taxi bellen die haar naar het ziekenhuis zou brengen. Ze gooide de hoorn op de haak en vervolgens enkele toiletartikelen en een nachtjapon in een koffer, pauzerend wanneer de snerpende pijn in haar onderbuik weer in alle hevigheid kwam opzetten. Terwijl ze de taxi belde bedacht ze zich dat ze de buurvrouw moest vragen de oudste kinderen van school te halen. En waar hing die waardeloze vent van haar eigenlijk uit nu ze hem zo nodig had? Opnieuw belde ze naar zijn werk en opnieuw bleek er dat niemand hem daar had zien opdagen. De buurvrouw had haar liever naar het ziekenhuis begeleid dan de kinderen op te moeten vangen ? ze wist wat voor vervelende kereltjes dat konden zijn - maar beloofde desondanks die zware taak op haar frèle schouders te nemen. Toen de taxi eindelijk de straat indraaide stond zowat het volledige buurvrouwencorps op de stoep om mijn moeder uit te wuiven. Toen de taxibestuurder hoorde wat er op til was en hij het niet ondenkbaar achtte dat de blijde gebeurtenis zich op zijn achterbank zou voltrekken weigerde hij mijn inmiddels als een rund zwetende moeder te vervoeren. Ze moest maar een ziekenwagen bellen, vond hij. De arme vrouw snakte naar adem, maar vond er toch nog voldoende om de onwillige chauffeur rood aangelopen van uit de diepte van haar longen toe te gillen dat ze geen vruchtwater meer zou morsen op zijn kostbare interieur: De vliezen waren al uren geleden gebroken. Het buurvrouwencorps gilde hem op haar beurt toe wat een harteloze bal gehakt hij wel was, in zoveel mogelijk varianten daarop als ze maar konden bedenken, en dat waren er heel wat, terwijl één van hen naar binnen rende, zich glijdend door de blinkende gang een weg baande naar de keuken en daar het plastic tafellaken van de formica tafel griste. Het tafellaken werd over de achterbank gedrapeerd en mijn moeder daar bovenop. De taxi reed met gierende banden de straat weer uit. Het buurvrouwencorps was tevreden. Ze hadden de chauffeur eens goed op zijn nummer gezet en daarmee meteen ook een onderwerp om eventuele stiltes in de gesprekken bij de slager op te vullen.
De taxichauffeur trapte het gaspedaal diep in. Hij wilde dat hijgende, kreunende mens zo gauw mogelijk kwijt. Bovendien merkte hij in zijn achteruitkijkspiegel dat mijn moeder zich op de achterbank had omgedraaid, en zittend op haar knieën, haar armen zwaar leunend op de hoedenplank probeerde de pijn van de alsmaar heviger weeën te verbijten. Ze stootte daarbij hem afschuwelijk in de oren klinkende rauwe klanken uit die hem deden terugdenken aan die keer in zijn kindertijd, toen de oudste zoon van de boerderij aan de overkant van zijn vader de opdracht had gekregen een nest pasgeboren katjes van kant te maken en de zoon er een duivels genoegen in schiep daar een hele namiddag mee zoek te maken. Hij zette de autoradio aan, hard genoeg om het gejammer van zijn passagier te overstemmen. Hij dreef het volume op maar de vrouw gilde nu nog luider, dus nam hij zijn toevlucht tot het laatste redmiddel en brulde ?Silence is Golden? luidkeels mee. Tot hij inzag dat ze niet zomaar gilde, ze had het tegen hém, en ze wilde dat hij stopte. Dus hield hij zijn klep, maar ze bleef roepen dat hij moest stoppen. Ze wees naar een langs de kant van de weg geparkeerde Peugeot 404. Hij hield halt, zij beval hem in achteruit terug te rijden tot bij de achtergelaten auto. Eenmaal daar sprong ze met een gezien de situatie verbazingwekkende souplesse uit de taxi, liep op de rode auto af en tuurde door het raampje naar binnen. Daar ontwaarde ze niemand, en briesend zocht ze de omgeving af naar haar onbetrouwbare echtgenoot. Tijd om een speuractie te ondernemen had ze niet, ze had enkel haar woede. Haar woede én de losgeraakte bumper van een Volkswagenbusje. Daarmee koelde ze haar woede op de koplampen en de voorruit van de Peugeot, tot de taxichauffeur haar er op attendeerde dat de teller nog steeds liep en of ze oorspronkelijk niet iets anders gepland had dan het verbouwen van geparkeerde auto?s. Het leek hem niet verstandig daar nog lang mee door te gaan, zeker niet met de dienders in de buurt, wijzend naar de combi die aan de overkant voor het café stond geparkeerd.
Mijn vader zat in het café in het gezelschap van de getuige en de bestuurder van het busje en legde een alcoholtest af. Hij blies positief. Hij had het niet gewaagd om een vuurtje te vragen en bij gebrek aan nicotine om zich te kalmeren had hij een biertje gedronken. En daarna nog een. En daarna nog een?
Om elf uur in de ochtend arriveerde mijn moeder op de kraamafdeling. Om vierentwintig minuten na elf werd ik geboren, zonder mijn vader om mijn moeder bij te staan. Dat heeft ze hem haar hele leven lang kwalijk genomen. Mijn vader kreeg de dag van mijn geboorte geen loon uitbetaald, moest later voor de rechtbank verschijnen op verdenking van rijden onder invloed, werd uiteindelijk vrijgesproken, maar schaamde zich hier de rest van zijn leven voor. De herstelling van de Peugeot kostte hem zo mogelijk nog meer dan de reparatie van het Volkwagenbusje. Dat en de wrok van mijn moeder heeft hij mij zijn leven lang verweten.

gepost door Steven Dupré @ zaterdag, oktober 15, 2005 4 reacties

Anger is an Energy

gepost door Lode Devroe @ zaterdag, oktober 15, 2005 4 reacties

Een boodschap uit de ruimte

gepost door Brecht @ zaterdag, oktober 15, 2005 4 reacties

Dit is fictie zonder prentjes

Ik dacht, ik schrijf eens een boek. Waarom eigenlijk ook niet? Zo moeilijk kan dat niet zijn. Ik heb er al veel gelezen en tenslotte kan ik al schrijven sinds mijn zesde. Destijds gebruikten we zelfs nog potloden terwijl er tegenwoordig laptops bestaan. Dat kan de zaak alleen maar vereenvoudigen. En als bekende onbenullen die hun bekendheid enkel te danken hebben aan het feit dat ze onbenullen zijn die regelmatig het televisiescherm verachterlijken het kunnen, dan kan ik het vast ook. Verklaart zo?n onbenul in een zomerse talkshow dat ze best wel een lekkere spaghetti bolognaise kan bereiden, wordt ze diezelfde avond al gebeld door een happige uitgever die hun kookboek wat graag op de markt wil brengen. Schuimden ze de feestjes van de happy few af terwijl ze op dat ogenblik eigenlijk beweren aan een depressie te lijden, dan zit daar vast stof in voor een zelfhulp-boek. Krijgen ze achteraf nog de status van een soort onbenullige moeder Theresa der fuivende depressievelingen ook. Plus de royalties, natuurlijk. Het ergste wat mij kan gebeuren is dat het me uiteindelijk niet lukt, die schrijverij. In de café?s staan voortdurend allerlei kerels te verkondigen dat ze een boek zullen schrijven. Fantastische romans worden het. Ze vertellen mij en eenieder die het horen wil, de minst ter zake doende details incluis, waarover hun boek zal handelen. Over een complot binnen de geheime dienst van ons land dat er voor moet zorgen dat de monarchie afgeschaft wordt, of over een wilde nacht waarin een straatmadelief vermoordt wordt door een stel jongens die een vrijgezellenavond vieren maar iets te veel wit poeder door hun neus joegen. Of het ergste voornemen van allemaal; iets autobiografisch. Maar ze doen het nooit. Waarom niet? Wat weerhoudt hen er van? Dat zal ik je zeggen: Omdat ze bang zijn van een mislukking. Bij mij ligt dat anders. Alles wat ik eerder ondernam mislukte al, dus dat ben ik alvast gewend en afschrikken doet het me al lang niet meer. Ik put troost uit de gedachte dat de poging belangrijker is dan het resultaat. Een beetje zoals het Olympische credo, waarmee ik mezelf op de been en gaande tracht te houden. De atleten hebben daar doping voor, ik enkel een instrument om op te tikken en een troostrijke gedachte waarvan ik diep vanbinnen besef dat ze me een rad voor ogen draait. Proberen kan best fun zijn, maar zodra je merkt dat je afstevent op een fiasco is alle lol er meteen af.
Dus probeer ik fun te hebben door een boek te schrijven.Geen flauw idee waarover het kan gaan, die roman van me. Want het wordt een roman. Ik ga heus geen sociologisch non-fictiewerkje schrijven. Liefst een dikke roman, waarmee je niet in enkele uurtjes klaar bent, eentje zwaar genoeg om een zak cement te beconcurreren, eentje waarin ieder woord op zijn plaats staat, met een verhaal dat voortraast als een dolle trein. Avontuur! Spanning! En nog meer van dat! Met een interessant hoofdpersonage. Knap, atletisch gebouwd, een vrouwenmagneet. Alles wat ik niet ben maar zou willen zijn, en ik geef hem mijn naam. Zo slim ben ik wel. En wanneer het boek gepubliceerd wordt en laaiend enthousiast gerecenseerd wordt, wanneer ik moet opdraven in allerlei literaire radio-programma?s ( bestaan die eigenlijk wel?) en televisionele non-events, zal ik eindelijk kunnen beginnen aan het leven dat ik me altijd al droomde. Want de mensen zullen me vereenzelvigen met mijn romanpersonage. In hun ogen bén ik al die knappe atletische vrouwenversierder uit mijn verzonnen autobiografie, dus is het een fluitje van een cent om hun projectie in te vullen. Daar bovenop omgeeft mij tegen die tijd ook nog eens het aura van de gevierde schrijver. Dat moet toch ook een bepaalde aantrekkingskracht sorteren bij een deel van mijn publiek. Waarschijnlijk dat deel van mijn publiek dat mijn boek gelezen zal hebben. Tenminste, dat is het plan. Daarop hoop ik. Ik schrijf niet om mezelf in de analen van de geschiedenis vermeld te zien, ik schrijf om anale seks te hebben met gewillige vrouwen. Dat is een van mijn vele eerdere mislukkingen. Het wordt verdomme tijd. Ik ben bijna veertig. Ik ben kwaad. En ik kan typen.


En morgen volgt hoofdstuk 1

gepost door Steven Dupré @ vrijdag, oktober 14, 2005 6 reacties

en nu terug serieus

Ik kan nog wat anders dan manga tegenwoordig en denk zelfs dat dit mijn volwassen stijl moet blijven: vette penseellijnen voor de volwassenen versus dunne pen-lijnen voor de kinderen
Gedaan met zoeken en twijfelen en schrik hebben: dit ben ik voor de komende jaren!

gepost door mario @ vrijdag, oktober 14, 2005 1 reacties

Big in Japan

en 't is nog waar ook! Dit zijn twee kinderboeken van mij die vertaald zijn in Japan. Je kan ze ook vinden in de De Slegte's in België en Nederland (niet gedumpt maar rechtstreeks verkocht aan hen)
Tijdens voorleessessies gebruik ik het boek met de pop -up krokodil als laatste in de reeks. De kindjes worden er wild van! Misschien niet een commercieel succes maar de kinderen zijn er zot van

gepost door mario @ woensdag, oktober 12, 2005 2 reacties

Dating

...of hoe de computer ons allemaal dichterbij brengt.
Illustratie uit schoolboek voor Nederlands. h

gepost door Lode Devroe @ vrijdag, oktober 07, 2005 0 reacties

bootje

nog eens aan de schetsboek gezeten

gepost door Randall.c @ vrijdag, oktober 07, 2005 3 reacties

En nu wat heldhaftiger: Yosuke

de opdrachtgever wilde een wat meer heldhaftiger uiterlijk, dus dan doen we dat, hé. En op suggestie van Japanoloog Steven Smet is zijn naam ook ietsje aangepast.
Ik vind dat ze beiden gelijk hadden. Soms heeft iemand anders als jijzelf gelijk met opmerkingen over een tekening. Iets wat een tekenaar vaak maar moeilijk kan toegeven, niet?

gepost door mario @ donderdag, oktober 06, 2005 3 reacties

eClickx Blog van de week

Aha, de Blog Deluxe is vandaag de Blog van de week in de recentste eClickx. :) Het volgende wordt er geschreven over de Blog Deluxe :
"Blog Deluxe is niet het schrijn van een omhooggevallen en zelfverklaarde bloggoeroe. Het is de speelplaats van de pennentrekkers en letterbijters van het online striptijdschrift Pulp Deluxe. Iedereen kan er zijn visuele of tekstuele ei kwijt en passanten mogen er ongebreideld hun mening op spuien."

Die "iedereen" uit dat laatste zinnetje slaat dan natuurlijk op de tekenaars van Pulp Deluxe zelf. :)

gepost door studio mcpike @ maandag, oktober 03, 2005 0 reacties

manga, manga, manga!!!

Gemmei en Josuke zijn twee figuren die ik mag ontwerpen voor iets manga-gericht waar "the sky the limit" kan zijn maar wat evengoed ook direct afgekeurd wordt. Hoedanook, ik ben blij dat ik deze oefening doe want het blijft een leuke manier om je tekenstijl aan te scherpen

gepost door mario @ zondag, oktober 02, 2005 3 reacties

jong geleerd

mijn dochter van 3 tekent ook al digitaal!

gepost door Randall.c @ zondag, oktober 02, 2005 8 reacties